முதன்மை உள்ளடக்கத்திற்குச் செல்

இடுகைகள்

பிப்ரவரி 16, 2014 இலிருந்து இடுகைகளைக் காட்டுகிறது

அஞ்சலி

வாழும் போது அதிகளவு கண்டுகொள்ளவில்லையோ என்ற எண்ணத்தைக் கொண்டுவரும் ஒரு கலைஞன்.  இன்று பொதுவாக ஒரு விடயத்தில் ஆளுமையாக இருப்பதுவே பெரும்பாடும், சவாலுமாகிறது. கைக்கெட்டிய எல்லாக் கலைகளையும் கைவரப்பெற்றிருந்த, பல பரிமாணங்களைக் தனித்துவமாகக் கொண்டிருந்த,ஈழத்துக் கலைஞன் அமரர் ஸ்ரீதர் பிச்சையப்பா அவர்களை நினைவுகூறுகிறேன். பின்னணி பாடல்கள் பாடுவதன் மூலம் எமது தலைமுறைக்கு பரீட்சயமானாலும், இவரொரு சிறந்த ஓவியர். கோட்டுப்படங்களை விரும்பி வரைபார். நவீன ஓவியங்களுக்கு தலைநகரில் முன்னோடியாக விளங்கினார்.  மேடை நாடகங்கள் பலவற்றில் குணச்சித்திர, நகைச்சுவைப் பாத்திரமேற்றவர்.  இயக்குனராகவும், எழுத்தாளராகவும், பாடலாசிரியராகவும் வானொலிக் கலைஞராகவும்,  மொழிபெயர்ப்பாளராகவும்,பலகுரலில்  தேர்ச்சி மிக்கவராகவும்  தன்னை நிரூபித்தவர். ஈழத்தின் சிறந்ததொரு பல் பணிமானக் கலைஞரை நான் இழந்தோம்.   இன்று  பல்கலைத் தென்றல் ஸ்ரீதர்  அவர்களின்  நினைவு நாள்.  இவர் தேர்ந்த கலைகள் ஏராளம் இருந்த போதிலும், இணைப்புத் தருவதற்கான ஆவணங்களை அவருடன் நெருங்கிப் பழகியவர்கள் எவரும் இணையத்தில் உலாவ விடவில்லை என

சாமகானமும் காம்போதியும்

சாமகானமும் காம்போதியும் 🙂 முருகையன் ஒரு மொழிபெயர்ப்புச் செய்தார். மொழிபெயர்ப்பு எண்டும் சொல்ல முடியாது,சாதுவா மொழிபெயர்ப்பும்,திறமையான கற்பனையும் போட்டு செய்யுள் வடிவத்தில, இளநலம்! என்ன இளநலமா?ஹையா கிளுகிளுப்பான கதை வரப்போகுது. குமாரசம்பவம் (ஸாரி வேற கண்டென்ட் எண்டு நினைக்கப்படாது, ஐ ஆம் வெரி டீசன்ட்) காளிதாசன் குமாரசம்பவத்தில எழுதின அதே கதையை தமிழில தந்தவர். அதில தான் இந்தக் கதை வருகுது. சாமகானம் சாமகானம் எண்டு ஒண்டு சொல்லக் கேட்டிருப்பம். “சாமகானம் பாடினான்” எண்டு நாலாம் வகுப்புச் சமய பாட புத்தகத்தில ஒரு பாடம் இருக்கு. பத்துத் தலையும், கையில ஒரு தலையுமாக் கணக்குப் பிழையா மொறாயஸ் கீறின இராவணனிண்ட மீசை வெச்ச படம் இருக்கும், இப்ப ஞாபகம் வந்துட்டுதா? அந்தக் காலத்திலேயே தலைகளிண்ட கணக்கை எண்ணிப் பாத்தனாங்கள் ஆக்கும். (தலைக்கணக்கு முக்கியம் அமைச்சரே) இப்ப சாமகானத்தைப்பற்றிப் பாப்பம். காளிதாசன் குமாரசம்பவம் எழுதேக்க, சும்மா கற்பனைகுதிரையை காட்டாற்று வெள்ளம் போல பறக்க விடுறேர். மிஸ்டர் சிவனும் மிசஸ் உமாவும் கலியாணமான புதிசில, (ஏன் கல்யாணமான பழசில யாரும் வெளிய போறதில்ல எண்டு நெடுங்கால